Tex­tauss­chnitt: 
Dru­fabe ischs mir totau schlächt worde, u mis Gsicht het sich afa verän­dere. Min­er Ouge si vore ganz töif im Schä­du ver­sunke, u drfür si mir links und rächts riese­gi Ohre gwachse u immer wit­ter vom Chopf abgstange.
I ha pro­biert, eifach wit­ter z schnu­ufe aus wäri nüt – aber steu der vor, när isch mi Kör­p­er immer ble­ich­er u weich­er worde, bis er fasch wyss isch gsi u totau schwabbe­lig. So richtig gru­usig haut.
​„Hiuf mer doch!“, hani grüeft u mit mine komis­che Arme umeg­fucht­let, wo eh hei gmacht was si hei wöue.